Inmiddels is het bijna 9 jaar geleden dat hij is overleden. Mijn vader. Het jaar ervoor werd hij ziek. Longkanker. In het jaar voorafgaande aan zijn overlijden ben ik er echt letterlijk ziek van geweest. Ziek van de wetenschap dat ik afscheid moest gaan nemen van mijn steun en toeverlaat. Mijn vader.
In het jaar dat hij ziek was begon het afscheid nemen. In veel opzichten. Gedurende dat jaar moest mijn vader afscheid nemen van steeds meer dingen die hij niet meer kon. Bij elke feestdag en verjaardag die er gevierd werd wist je dat het de laatste was.
Inmiddels was ik redelijk gepokt en gemazeld in het afscheid nemen van dierbaren, maar vaak kwam hun overlijden totaal onverwachts. Het proces van langzaam afscheid nemen had ik nog niet eerder van zo dichtbij en zo intens meegemaakt.
Mijn vader probeerde er in dat jaar er een mooi jaar van te maken, mooie herinneringen te bouwen. Ondanks zijn pijn en verdriet omdat hij wist dat hij zou komen te overlijden. Het is hem gelukt. Hij heeft mooie herinneringen voor en met ons gebouwd. Niet alleen in dat jaar, vooral in al die jaren ervoor dat hij mijn vader mocht zijn.
Ook ik moet afscheid nemen van een aantal dingen die ik niet meer kan. Maar, o, wat zijn dat eigenlijk onbenulligheden als je ze vergelijkt met het afscheid moeten nemen van het leven en je dierbaren. Dus voel ik me gezegend en heb ik een intense bewondering van diegenen die ernstig ziek zijn of terminaal maar er toch een positieve draai aan weten te geven. Dat vraagt om respect, diep respect. Mijn respect hebben ze!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten